Afrika.
'S Werelds machtigste wildernis.
Alleen hier kun je de natuur in al zijn grootsheid ervaren.
Er is hier veel meer dan we ooit voor mogelijk hebben gehouden.
Ik sta op het punt waar de evenaar het continent doorsnijdt.
Ten noorden ligt een woestijn zo groot als de Verenigde Staten.
In het westen een enorm regenwoud zo groot als India.
En achter mij duizenden kilometers ongekend vruchtbare savannes.
Van het dak van Afrika...
tot de diepste jungle.
PIekken die zelden bezocht worden, en verhalen die nooit verteld zijn.
Nergens op aarde pakt de natuur zo groots uit.
Alleen hier kun je nog oog in oog komen te staan...
met de schitterendste dieren op aarde.
Dit is Afrika.
Onze reis begint in het uiterste zuidwesten...
in de oudste en merkwaardigste uithoek van het continent.
Deze dorstige bodem is bezaaid met vele duizenden cirkels.
Hun herkomst is nog steeds onbekend.
Giftige planten, foeragerende insecten en zelfs magnetisme...
zijn als oorzaak geopperd, maar ook weer uitgesloten.
De cirkels blijven op hun plek en behouden hun vorm.
Ze zijn onveranderlijk, eigenlijk net als dit deel van Afrika zelf.
In dit oeroude en droge gebied regent het zelden...
maar er is hier wel water, zij het goed verstopt.
Hier moet ieder Ievend wezen alle registers opentrekken.
Winter.
In de vroege ochtend kan het hier flink vriezen.
Dat is Iastig voor deze drongo.
Het is te koud voor zijn prooi, vliegende insecten.
Maar hij heeft een plan.
De drongo is de meesteroplichter van de Kalahari.
En dit zijn z'n slachtoffers.
Een familie stokstaartjes, echte woestijnspecialisten.
Als ze zijn opgewarmd, gaan de stokstaartjes op zoek naar ontbijt.
De drongo kan zijn trukendoos opentrekken.
Maar eerst moet hij zijn slachtoffers voor zich winnen.
Hij ziet een jagende arend en slaat alarm.
De stokstaartjes zoeken dankbaar een goed heenkomen.
Het gevaar is geweken.
En nu heeft hij hun vertrouwen.
Weer slaat hij alarm.
Maar deze keer is het vals alarm.
Hartelijk dank.
De stokstaartjes zijn erin getuind.
Dit gaat wel heel makkelijk. Hij probeert het nog een keer.
Maar de stokstaartjes laten zich niet weer beetnemen.
De sappige schorpioen gaat aan zijn neus voorbij.
Dan klinkt de alarmroep van een wachter.
Geen stokstaart die dat negeert. Wachters Iiegen niet.
Maar de wachter ziet helemaal geen gevaar.
Drie keer raden.
De drongo weer. Hij kan de alarmroep van de stokstaartjes nadoen.
En nu kan hij van zijn beloning genieten.
Een bende stokstaartjes die om de tuin is geleid...
door een vogel.
De drongo gebruikt zijn foefjes alleen in de koudste maanden.
De rest van het jaar zorgt hij oprecht voor bescherming.
Dus per saldo hebben stokstaartjes en drongo er baat bij.
Het leven is veel zwaarder als je 't klappen van de zweep nog niet kent.
Deze jonge Iuipaard is pas één jaar, en bevindt zich op 'n cruciaal punt.
Zijn moeder heeft twee jongen grootgebracht...
maar ze kan niet Ianger genoeg voedsel bij elkaar scharrelen.
Voortaan zal hij zichzelf moeten zien te redden.
Kalahari betekent 'gebied van grote dorst'.
Prooidieren zijn schaars.
Nergens in Afrika moeten Iuipaarden zo vindingrijk zijn.
Een groot wrattenzwijn, een potentiële prooi...
maar wel gewapend en gevaarlijk.
Z'n moeder moest een aanvalspoging bijna met de dood bekopen.
Hij bespeurt iets veelbelovenders.
Een steenbokantilope, dat lijkt er meer op.
Hij slaat pas toe als hij tot op vier meter kan komen...
en zonder het minste geluid te maken.
Een jakhals slaat blaffend alarm.
Maar de antilope beseft nog niet dat hij beslopen wordt.
Hoe dichter hij nadert, hoe stiller hij moet zijn.
Hij heeft het verpest.
Zo'n goede mogelijkheid zal zich niet al te vaak voordoen.
Geplaagd door honger en dorst gaat hij terug naar huis...
en ziet dan in een boom een kadaver dat z'n moeder verstopt moet hebben.
En zoals elke puber plundert hij zonder bezwaar haar voorraad.
Een boobytrap.
Hij heeft niet zijn dag vandaag.
Sommige jonge Iuipaarden worden handige opportunisten...
maar ook zij hebben het niet makkelijk in de Kalahari.
Deze aparte beestjes zijn jonge struisvogels.
Ze zijn een paar dagen oud.
Op termijn kunnen ze zich prima redden in de woestijn.
Maar in de Kalahari zitten deze eerste dagen vol gevaar.
Net als Iuipaarden en stokstaartjes halen volwassen dieren hun vocht...
uit hun voedsel.
Maar de kuikens houden het amper een dag vol zonder water.
Maar nergens is water. Hoe moeten hun ouders hier aan water komen?
De jongen volgen hun ouders naar een woestenij waar niets te zien valt.
Het heeft veel weg van een zelfmoordactie.
De Etosha-zoutvlakte.
Hier is water vaker een Iuchtspiegeling dan werkelijkheid.
Het is nu ruim boven de 40 graden.
De vader biedt zijn jongen beschutting tegen de zon.
Weer een Iuchtspiegeling?
Nee. De struisvogelfamilie is hier niet alleen.
Midden in een enorme vlakte van gedroogde modder...
welt er fris, zoet water op van diep onder de grond.
Het lijkt wel een wonder.
AI hebben de ouders hun kroost naar water geleid, er is nog 'n probleem:
het verkeer.
Zwaar verkeer.
Deze kwetsbare diertjes worden gemakkelijk onder de voet gelopen.
Het water is verleidelijk dichtbij.
Waar prooidieren samenkomen, zijn roofdieren nooit ver weg.
De bakkeleiende Ieeuwen bewijzen onbewust de struisjes een dienst.
De poel is nu bereikbaar.
Je hebt soms wat geluk nodig in het leven.
Hun allereerste slokjes...
en net op tijd.
Vader heeft het goed gedaan.
Een zwarte neushoorn, de humeurigste bewoner van de Kalahari.
Ze houden niet van gezelschap, en zeker niet van Ieeuwen bij een poel.
Gelukkig, voor de rest dan, komen ze maar twee keer per week langs.
De Kalahari is het Iaatste bolwerk van de zwarte neushoorn.
En hier, in het donker, bij een geheime en zeer speciale poel...
komen de anders zo solitaire neushoorns...
vanuit de wijde omtrek samen onder de sterrenhemel.
Met een zeer Iichtgevoelige camera...
kunnen we voor het eerst de ware aard van de neushoorn laten zien.
Dit jonge wijfje oogt nerveus.
Ze voelt dat er andere neushoorns zijn.
Er duikt een moeder op uit de schaduw, met haar kalf.
Weifelend begroeten ze elkaar.
Overdag zijn ze prikkelbaar, maar nu worden ze zachtaardig en aanhalig.
Er verschijnen er steeds meer.
We wisten niet dat neushoorns zo samenkwamen en banden aanknoopten.
Het jonge wijfje heeft een aanbidder.
Maar kennelijk moet ze hem niet.
Ze is erg opgewonden over iets.
Of iemand.
Hier komt een heel groot mannetje.
Nu is ze veel hartelijker.
We had ooit gedacht dat neushoorns zo konden flirten.
Het eerste mannetje bemoeit zich ermee.
Vreemd genoeg heeft hij de hoorns van een antilope op zijn neus.
Het lijkt erop dat ze voor zijn excentrieke stijl valt.
Hij voert haar weg bij de drukte.
Hij mag dan stijl hebben, hij stelt wel enigszins teleur.
Het geduld van een meisje is niet eindeloos.
Ze komt alleen van hem af door te doen alsof ze slaapt.
Zo veel neushoorns op één plek is een openbaring.
De kracht van het water.
Het zorgt voor een samenkomst van neushoorns die uniek is op aarde.
Spitzkoppe.
Een oeroude vulkaan die boven een vlakte van 2 miljard jaar uittorent.
Deze regio is Ianger onveranderd gebleven dan enig ander stuk Afrika.
Dieren hebben hier lang de tijd gehad om iets te verzinnen...
op het drinkwaterprobleem.
Op de open vlakte moet 't leven maar afwachten wanneer het gaat regenen.
Als het dan regent, heeft dat een bijzondere uitwerking.
EIke stortbui duurt maar een paar minuten...
maar het zorgt wel voor leven, in spectaculaire aantallen.
Roodbekwevers.
De talrijkste vogel ter wereld. Er leven er een miljard in de Kalahari.
Op een of andere manier Iijken ze te weten waar de regen gaat vallen...
om de overvloed die volgt direct te baat te nemen.
Deze nomaden moeten in vijf weken voedsel zoeken, een nest maken...
en een Iegsel grootbrengen.
Maar ze zijn niet alleen.
De regen heeft ook voor een plaag gezorgd.
Dit zijn gepantserde krekels.
Reusachtige insecten met een onstilbare honger. Naar vlees.
Als de weverouders voedsel zoeken, blijven de jongen weerloos achter.
De ouders keren terug.
Maar de krekel verzet zich.
Hij spuit zijn eigen onsmakelijke bloed in de ogen.
De krekel leeft nog, maar de stank van zijn bloed trekt andere aan.
Nu is hij zelf doelwit geworden.
Deze krekels worden kannibalen.
AI gauw is de overvloed na de regen weer voorbij.
De wevers trekken verder op zoek naar de volgende stortbui.
De Kalahari wordt doorsneden door rivieren die reeds lang droog staan.
Het water is opgeëist door de dorstige grond.
Maar het is niet ver weg.
In de diepte gaat een geheim schuil.
Het is pas 25 jaar geleden ontdekt.
De vochtige opstijgende lucht heeft deze plek zijn naam gegeven:
Dragon's Breath Cave.
De schacht reikt 60 meter diep, tot het uitkomt bij...
water.
Hier bevindt zich een enorme ruimte waar je drie 747's kunt parkeren...
vol koel, zoet water.
'S Werelds grootste ondergrondse meer.
Dit is fossiel water.
Het zit hier al duizenden, misschien wel miljoenen jaren opgesloten.
We hebben geen idee hoe diep het meer is.
Duikers zijn tot 100 meter geweest zonder iets van de bodem te zien.
Dragon's Breath behoort tot een omvangrijk grottenstelsel...
dat zich duizenden kilometers onder de Kalahari uitstrekt.
Zelfs in deze afgelegen grot is er leven te vinden.
Gouden meervallen. Die komen alleen in deze ene grot voor.
Geen enkele vissoort is zo zeldzaam en leeft zo geïsoleerd.
Het leven hier beneden is net zo uitdagend als in de woestijn boven.
Er is geen voedsel, op resten na die af en toe op de oppervlakte vallen.
En deze meervallen zijn volledig blind.
Ze kennen hun wereld alleen via hun tastzin.
Een blinde vis die in het eeuwige duister leeft...
diep onder een van de droogste gebieden van Afrika.
Wat een wrede ironie.
Zo veel water dat verborgen ligt, onbereikbaar.
Aan de westkant van de Kalahari wordt het zo droog...
dat enige vorm van leven hier onwaarschijnlijk lijkt.
De Namibwoestijn.
Twee miljoen vierkante kilometer zand, sierlijk gevormd door de wind.
Dit is de oudste woestijn ter wereld.
Enig soelaas biedt de mist die vanaf de Atlantische oceaan binnenrolt.
Het condenseert tot enkele kostbare druppels.
Net genoeg om leven mogelijk te maken.
Een spinnendoder scharrelt door de zandduinen.
Ze zoekt geen drinken, maar een vochtig plekje voor haar eitje.
Hoe zou ze dat gaan klaarspelen?
De ingang van een hol. Dat is een nader onderzoek waard.
Zo klein als ze is, als ze gaat graven...
kan ze enorme hoeveelheden zand verplaatsen.
Ze heeft deze spin voor een griezelig doel opgedoken.
De enige plek hier die vochtig genoeg is voor haar ei...
is in het Iichaam van een ander Ievend wezen.
Eerst moet ze haar slachtoffer verlammen.
Maar dan komt de spin met een handigheidje.
Als een ware acrobaat...
buitelt hij naar beneden en ontloopt hij zo een gruwelijk lot.
De spinnendoder zet haar schier onmogelijke zoektocht voort.
Als een kleine wesp al amper kan overleven in de Namibwoestijn...
hoe zit dat dan met een reus?
Een woestijngiraf.
Het is amper voorstelbaar hoe zo'n groot dier zich redt...
in zo'n droog gebied.
Dit oude mannetje is aan het eind van zijn Latijn.
Het land mag dan gortdroog zijn...
er zijn tekenen dat hier water heeft gestroomd.
De Hoanib. Een van de rivieren van Namibië.
Een rivier van zand.
De bomen langs deze zandrivieren hebben wortels van 30 meter lang...
om water diep onder de rivierbedding aan te boren.
Deze bomen vormen de redding voor deze giraf...
al moet hij zich tot het uiterste strekken voor een hapje.
En nog heeft hij zijn tong van een halve meter nodig...
om bij de felbegeerde blaadjes te kunnen.
Hij heerst al ruim tien jaar over dit deel van de Hoanib...
en op dit aanlokkelijke territorium komen wijfjes af.
Vol zelfvertrouwen wacht hij haar op.
Maar ze krijgen bezoek.
Een jong mannetje.
De oude stier duldt geen rivaal.
Met duw- en trekwerk proberen ze elkaar te peilen.
De jonge rivaal denkt dat hij kans maakt en valt aan.
Vaak zijn 'n paar klappen al genoeg, maar hier staat veel op het spel.
De verliezer wordt verbannen naar de woestijn.
Geen van beide geeft een krimp.
De strijd wordt feller en ze veranderen van strategie.
De uitdager mikt op het achterlijf.
De oude stier bestookt de poten van zijn rivaal.
De oude stier gaat neer.
Is dit het einde van zijn heerschappij?
Hij weet dat de genadeslag volgt.
Maar de oude stier bukt.
En beukt zijn rivaal in de onderbuik.
Uitgeteld.
De oude stier heeft gezegevierd.
Maar het was kantje boord.
De zandrivier valt nog steeds onder zijn gezag.
Een rivier die een gedaanteverwisseling wacht.
Onder een strakblauwe hemel stroomt er water door de Hoanib.
Het welkome gevolg van regen honderden kilometers verderop.
Het water stroomt misschien maar een paar uur.
Maar deze miraculeuze vloed vormt een Ievensader voor de bomen...
en de giraffen van de rivier de Hoanib.
Daarom is deze plek wel een gevecht waard.
Fossiele meren, geheime waterpoelen...
woestijnmist en ééndagsrivieren zoals deze...
verschaffen net genoeg water om te kunnen leven...
hoe zwaar het ook wordt.
Zelden zie je vindingrijkere overlevingsstrategieën...
dan hier, in de oudste uithoek van Afrika.